milamamaida: kocham

Kiedy na świecie pojawiła się Idka nie spodziewałam się, że aż tak bardzo wywróci to Nasz świat do góry nogami.
Wydawało mi się, że skoro już tak wszystko potrafimy ogarnąć z Milą i w sumie nie było aż tak ciężko, to z Idką powinno być równie gładko i przyjemnie.
I przez pierwsze pół roku życia Idusi nie było aż tak źle.. Bywały dni, że miałam nawet więcej czasu dla siebie niż, jak byłam tylko z Milką… jednak po 6 miesiącach czar prysnął… zobaczyłam, co to znaczy, że dziecko ząbkuje..
Mila była cyckowym bobasem i cucuś był lekiem na całe zło.. ząbkowanie było i minęło nawet niezauważone.. Idunia niestety nie była cycusiowa i pokazała mi, co to znaczy, że rosną ząbki.. co to znaczy płacz, z którym nawet ja nie jestem w stanie sobie poradzić… Niezliczone są razy, kiedy to płakałam nosząc Ją na rękach..

A poza tym… czasami to aż chciałoby się przeprosić i Idkę i Milę… Milę za to, że była pierwsza, a Idkę za to, że jest druga.
Z Milą wszystko było nowe, zachwycałam się każdą małą rzeczą, celebrowałam każdą chwilę… Miałyśmy też chwile tylko we dwie, teraz już ich nie mamy i wiem, że ciężko jest Milce to zrozumieć.
Z Idką… nie było na to wszystko czasu.. wszystko musi być szybko… mamy bardzo mało chwil tylko we dwie. Już teraz jesteśmy zawsze we trzy i wszystkie trzy się tego uczymy. Nie jest lekko.

To takie moje małe podsumowanie 2015… jedno już było, ale teraz zbliżają się 1 urodziny Idki… każde urodziny moich dziewczynek to też takie moje małe święto, zawsze wtedy wspominam dzień, w którym przyszły na świat.. Aż łezka kręci mi się w oku. Dzisiaj Idka już nie jest tą małą bezbronną kruszynką.. dzisiaj ma diablki w oczach, przemierza już dom, buszuje po każdym kącie, ciągle daje o sobie znać. Jest niesamowita, jest zupełnie inna niż Mila… Wydaje mi się, że nie będzie tak rozpieszczona, jak pierworodna, bo z racji tego, że pojawiła się na tym świecie jako druga to niestety znacznie częściej musi ustępować starszej siostrze i niestety musi mieć dużo więcej cierpliwości w stosunku do mnie, bo czasami po prostu nie jestem w stanie się rozdwoić.

Był to rok, w którym nauczyłam się bardzo dużo. Przede wszystkim Idka szlifuje moją cierpliwość, uczy mnie spokoju i opanowania… wiele razy po prostu nie dawałam rady i płakałam w poduszkę za każdym razem, kiedy byłam na nią zła i kiedy już po prostu nie miałam do Niej siły.. Zawsze wtedy zarzucam sobie, że jestem złą matką, że brakuje mi cierpliwości, że po prostu sobie nie radzę…

Mimo wszystko nie ma nic piękniejszego niż to, co nas łączy i pomimo tego, że brakuje czasu na wszystko to nie zamieniłabym tego, na nic innego.

zdjęcia - Gosia Stępień

opaska Idki - korona - kollale

spódniczka tutu szara - Kids On The Moon

"She is your mirror shining back at you with a world of possibilities.."

Często o tym mówię lub piszę.. ale z każdym dniem z podziwem patrzę na to jaka więź buduje się pomiędzy dziewczynkami.

Zawsze chciałam mieć więcej niż jedno dziecko, na chwilę obecną dwie córeczki to idealna ilość :) i tak, jak dobrze wiecie nie potrafię zapanować nad miłością, którą Je darzę... a poza tym dzięki tym moim dziewczynkom mam czas wypełniony po brzegi także z ukłonem patrzę na mamy trójki, a co dopiero czwórki dzieci :).......

Wracając do tematu... Mnie i mojego brata od zawsze łączyła niesamowita więź, ja zawsze byłam małą przeżywaczką, a Piotrek tym luzakiem. Chodziliśmy do jednej klasy więc traktowano nas, jak bliźniaków i my też tak się czuliśmy. Nie zapomnę, jak zawsze na sprawdzianach bolał mnie brzuch, bo wiedziałam, że mój brat wolał grać na komputerze niż się uczyć... Nie zapomnę też dnia, w którym dzięki Piotrkowi pocałowałam moją miłość życia... oczywiście wtedy myślałam, że to miłość mojego życia, że owy chłopiec będzie moim mężem... Brat przywiązał go do krzesła w przedszkolu, a ja mogłam dać ukochanemu buziaka ;-) Wiele mamy takich wspólnych historii i przeżyć... jednak tak naprawdę w dorosłym życiu doceniam to, jak ważny w moim życiu jest mój brat. Kiedy na świecie pojawiły się moje dziewczynki Piotrek stanął na wysokości zadania, czasami aż mnie zaskakiwał, że jest w stanie zrobić dla nas aż tak wiele..

Piotrek jest też moim przyjacielem, kiedy jest mi źle wiem, że mogę się do Niego ze wszystkim zwrócić, że po prostu mnie wysłucha..

Czasami gramy sobie na nerwach, ale wiem, że drugiego takiego nie ma na świecie, jest moim jedynym i najcudowniejszym bratem i za nic w świecie nie zamieniłabym Go na nikogo innego.

Znam relację brata i siostry, ale relacji siostry z siostrą uczę się obserwując moje dziewczynki...

Z każdym dniem jest ona inna... Na początku Mila była zszokowana, nie spodziewała się, że Idka zostanie z nami już na zawsze, że będzie podążała za nią krok w krok. Milka nawet nie domyśla się, jaka odpowiedzialność na Niej spoczywa.. Bo wydaje mi się, że w tych pierwszych latach życia to ten starszy z rodzeństwa jest wzorem do naśladowania... z czasem może się to zmienić, ale już teraz widzę, jak Idka jest wpatrzona w Milkę, jak stara się, czasami niezdarnie, naśladować Milkę, dopasować do sytuacji, w której Milka teraz jest.

Widzę, jak Mila otwiera książeczkę i uczy Idkę, tłumaczy Jej co jest na obrazkach... Mileczka jest Idki przewodnikiem, teraz to wiem. Wiem, że jeśli Milka poprosi o "kosi kosi łapki" to Idka zrobi to od razu.. Obydwie są wtedy z siebie takie dumne.. Ale rozpływam się, po prostu się rozpływam, kiedy Mila przybiega rano i nie chce wypuścić Idki ze swoich objęć, kiedy na dobranoc całuje ją w czółko.. Kiedy szepcze Jej do uszka, że Ją kocha.. nie ma dla mnie nic piękniejszego. Ja jestem bardzo czuła, jestem tulipanną i tego samego uczymy u nas w domu dziewczynki...

Staram się z każdym dniem uczyć moje dziewczynki, że są dla siebie najważniejsze i chciałabym aby mogły na siebie zawsze liczyć, bez względu na wszystko i wszystkich... A przede wszystkim żeby bardzo się kochały.

Kocham Was moje myszki, oby więcej takich dni, jak ten.

O NAS

FACEBOOK

INSTAGRAM

PARTNERZY

Formularz kontaktowy