milamamaida

Kiedy na świecie pojawiła się Idka nie spodziewałam się, że aż tak bardzo wywróci to Nasz świat do góry nogami.
Wydawało mi się, że skoro już tak wszystko potrafimy ogarnąć z Milą i w sumie nie było aż tak ciężko, to z Idką powinno być równie gładko i przyjemnie.
I przez pierwsze pół roku życia Idusi nie było aż tak źle.. Bywały dni, że miałam nawet więcej czasu dla siebie niż, jak byłam tylko z Milką… jednak po 6 miesiącach czar prysnął… zobaczyłam, co to znaczy, że dziecko ząbkuje..
Mila była cyckowym bobasem i cucuś był lekiem na całe zło.. ząbkowanie było i minęło nawet niezauważone.. Idunia niestety nie była cycusiowa i pokazała mi, co to znaczy, że rosną ząbki.. co to znaczy płacz, z którym nawet ja nie jestem w stanie sobie poradzić… Niezliczone są razy, kiedy to płakałam nosząc Ją na rękach..

A poza tym… czasami to aż chciałoby się przeprosić i Idkę i Milę… Milę za to, że była pierwsza, a Idkę za to, że jest druga.
Z Milą wszystko było nowe, zachwycałam się każdą małą rzeczą, celebrowałam każdą chwilę… Miałyśmy też chwile tylko we dwie, teraz już ich nie mamy i wiem, że ciężko jest Milce to zrozumieć.
Z Idką… nie było na to wszystko czasu.. wszystko musi być szybko… mamy bardzo mało chwil tylko we dwie. Już teraz jesteśmy zawsze we trzy i wszystkie trzy się tego uczymy. Nie jest lekko.

To takie moje małe podsumowanie 2015… jedno już było, ale teraz zbliżają się 1 urodziny Idki… każde urodziny moich dziewczynek to też takie moje małe święto, zawsze wtedy wspominam dzień, w którym przyszły na świat.. Aż łezka kręci mi się w oku. Dzisiaj Idka już nie jest tą małą bezbronną kruszynką.. dzisiaj ma diablki w oczach, przemierza już dom, buszuje po każdym kącie, ciągle daje o sobie znać. Jest niesamowita, jest zupełnie inna niż Mila… Wydaje mi się, że nie będzie tak rozpieszczona, jak pierworodna, bo z racji tego, że pojawiła się na tym świecie jako druga to niestety znacznie częściej musi ustępować starszej siostrze i niestety musi mieć dużo więcej cierpliwości w stosunku do mnie, bo czasami po prostu nie jestem w stanie się rozdwoić.

Był to rok, w którym nauczyłam się bardzo dużo. Przede wszystkim Idka szlifuje moją cierpliwość, uczy mnie spokoju i opanowania… wiele razy po prostu nie dawałam rady i płakałam w poduszkę za każdym razem, kiedy byłam na nią zła i kiedy już po prostu nie miałam do Niej siły.. Zawsze wtedy zarzucam sobie, że jestem złą matką, że brakuje mi cierpliwości, że po prostu sobie nie radzę…

Mimo wszystko nie ma nic piękniejszego niż to, co nas łączy i pomimo tego, że brakuje czasu na wszystko to nie zamieniłabym tego, na nic innego.

zdjęcia - Gosia Stępień

opaska Idki - korona - kollale

spódniczka tutu szara - Kids On The Moon

"She is your mirror shining back at you with a world of possibilities.."

Często o tym mówię lub piszę.. ale z każdym dniem z podziwem patrzę na to jaka więź buduje się pomiędzy dziewczynkami.

Zawsze chciałam mieć więcej niż jedno dziecko, na chwilę obecną dwie córeczki to idealna ilość :) i tak, jak dobrze wiecie nie potrafię zapanować nad miłością, którą Je darzę... a poza tym dzięki tym moim dziewczynkom mam czas wypełniony po brzegi także z ukłonem patrzę na mamy trójki, a co dopiero czwórki dzieci :).......

Wracając do tematu... Mnie i mojego brata od zawsze łączyła niesamowita więź, ja zawsze byłam małą przeżywaczką, a Piotrek tym luzakiem. Chodziliśmy do jednej klasy więc traktowano nas, jak bliźniaków i my też tak się czuliśmy. Nie zapomnę, jak zawsze na sprawdzianach bolał mnie brzuch, bo wiedziałam, że mój brat wolał grać na komputerze niż się uczyć... Nie zapomnę też dnia, w którym dzięki Piotrkowi pocałowałam moją miłość życia... oczywiście wtedy myślałam, że to miłość mojego życia, że owy chłopiec będzie moim mężem... Brat przywiązał go do krzesła w przedszkolu, a ja mogłam dać ukochanemu buziaka ;-) Wiele mamy takich wspólnych historii i przeżyć... jednak tak naprawdę w dorosłym życiu doceniam to, jak ważny w moim życiu jest mój brat. Kiedy na świecie pojawiły się moje dziewczynki Piotrek stanął na wysokości zadania, czasami aż mnie zaskakiwał, że jest w stanie zrobić dla nas aż tak wiele..

Piotrek jest też moim przyjacielem, kiedy jest mi źle wiem, że mogę się do Niego ze wszystkim zwrócić, że po prostu mnie wysłucha..

Czasami gramy sobie na nerwach, ale wiem, że drugiego takiego nie ma na świecie, jest moim jedynym i najcudowniejszym bratem i za nic w świecie nie zamieniłabym Go na nikogo innego.

Znam relację brata i siostry, ale relacji siostry z siostrą uczę się obserwując moje dziewczynki...

Z każdym dniem jest ona inna... Na początku Mila była zszokowana, nie spodziewała się, że Idka zostanie z nami już na zawsze, że będzie podążała za nią krok w krok. Milka nawet nie domyśla się, jaka odpowiedzialność na Niej spoczywa.. Bo wydaje mi się, że w tych pierwszych latach życia to ten starszy z rodzeństwa jest wzorem do naśladowania... z czasem może się to zmienić, ale już teraz widzę, jak Idka jest wpatrzona w Milkę, jak stara się, czasami niezdarnie, naśladować Milkę, dopasować do sytuacji, w której Milka teraz jest.

Widzę, jak Mila otwiera książeczkę i uczy Idkę, tłumaczy Jej co jest na obrazkach... Mileczka jest Idki przewodnikiem, teraz to wiem. Wiem, że jeśli Milka poprosi o "kosi kosi łapki" to Idka zrobi to od razu.. Obydwie są wtedy z siebie takie dumne.. Ale rozpływam się, po prostu się rozpływam, kiedy Mila przybiega rano i nie chce wypuścić Idki ze swoich objęć, kiedy na dobranoc całuje ją w czółko.. Kiedy szepcze Jej do uszka, że Ją kocha.. nie ma dla mnie nic piękniejszego. Ja jestem bardzo czuła, jestem tulipanną i tego samego uczymy u nas w domu dziewczynki...

Staram się z każdym dniem uczyć moje dziewczynki, że są dla siebie najważniejsze i chciałabym aby mogły na siebie zawsze liczyć, bez względu na wszystko i wszystkich... A przede wszystkim żeby bardzo się kochały.

Kocham Was moje myszki, oby więcej takich dni, jak ten.

Pewne jesienne, słoneczne popołudnie...

Ja i Mila, Mila i ja..

Odkąd na świecie pojawiła się Idunia już nie mamy tak dużo czasu tylko dla siebie i bardzo mi tego brakowało. Wiem, że dla Milki cały czas od pojawienia się Iduni w naszym życiu był bardzo trudny, ale z każdym dniem widzę to, jak dojrzewa do roli siostry, jak zakochuje się w Iduni, jak Idunia staje się dla Niej całym światem..

Codziennie dopadają mnie wyrzuty sumienia, że nie mogę się rozdwoić i być w danym momencie tylko dla jednej z Nich, żeby miały mnie tylko dla Siebie...

Jednak jesteśmy teraz we trzy i wiem, że będzie tak zawsze, że będziemy nierozłączne.

Z jednej strony nie mogę się doczekać czasu, kiedy usiądziemy na kanapie i będziemy mogły plotkować, ale z drugiej codziennie żałuję, że czas mija tak nieubłaganie szybko, że te moje maleńkie myszki są już takie duże...

To popołudnie było moje i Mileczki. Marzyłam o takiej pamiątce, marzyłam o zdjęciach pt. "Mama i córka", ale to, co otrzymałam od Asi przerosło moje najśmielsze oczekiwania...

Nawet nie wiem, co napisać. Wydaje mi się, że te zdjęcia najlepiej pokazują wszystko, co nas łączy, naszą relację... która nie zawsze jest sielska i anielska, czasami i mi brakuje cierpliwości, podniosę na Milkę głos, ale już po chwili tego żałuję.. i wiem, że ta moja myszka tak samo żałuje swoich humorków, histerii, krzyków.. i po tych naszych całych małych kłótniach najcudowniejsze są chwile, w których nawzajem przepraszamy się za swoje słabości i obiecujemy poprawę.

Piękną pamiątkę mamy dzięki Asi z Cookiebox_studio... Pisałam już to tysiąc razy, ale Asia jest niesamowita, niezywkle spokojna, z niezwykłym wyczuciem stylu... Spotkanie z Nią to była czysta przyjemność. Asia zrobiła dla nas coś, o czym zawsze marzyłam...

Zapraszam do obejrzenia zdjęć, które nie potrzebują opisu...

Kocham Cię moja mała królewno, jesteś całym moim światem.

zdjęcia - cookiebox_studio

stylizacja Mila - cookiedesign

Od jakiegoś czasu nie zwalniamy tempa, żyjemy tak szybko, że po prostu marzę o tym aby chociaż na chwilę się zatrzymać. Z drugiej strony, jak już przychodzi ten spokojniejszy dzień to nie potrafię się wtedy zrelaksować.
Dużo dzieje się w naszym życiu, dużo zmian, które mam nadzieję sprawią, że będzie tylko lepiej. Pracujemy ciężko, dziewczynki codziennie uczą się czegoś innego. Milka jest już przedszkolakiem, Idka raczkuje po całym domu, ale o tym jeszcze napiszemy... Póki co wracamy wspomnieniami do lata, tego lata, które było wyjątkowe i inne niż wszystkie.

Pogoda nas rozpieszczała, upały i słońce to coś, co uwielbiamy.. Moje dziewczynki znosiły je bardzo dobrze, korzystałyśmy z każdej wolnej chwili.

Kiedy przyszedł lipiec i codziennie spotykałyśmy się z naszym Gabrysiem i Jego Mamą, to obydwie wymarzyłyśmy sobie film.. film z naszymi dzieciakami z plaży, piękną sesję zdjęciową nad morzem... Przez dwa miesiące szukaliśmy odpowiedniego terminu na wspólny wyjazd i.. udało się. Trafił się wolny weekend i pojechaliśmy i mamy, mamy pamiątkę, najpiękniejszą na świecie.
Tak naprawdę cały dzisiejszy wpis będzie właśnie o tym, co pokazują nasze zdjęcia, nasz film..

Oglądałam go już setki razy i za każdym razem tak samo chwyta mnie za serce. Za każdym razem uświadamia mnie o tym, jakie dzieci są cudowne, jakie prawdziwe i szczere.. Nawet nie wiecie ile razy w ciągu robienia zdjęć namawiamy nasze dzieci do buziaka, do przytulasa.. Są dni, kiedy robią to setki razy same z siebie, ale są też takie dni, kiedy nie chcą i koniec... Ale ten film, pokazuje też to, że tak, jak my rodzice pragniemy spełniać marzenia i prośby naszych dzieci, tak i oni też to potrafią. Może nie są tego jeszcze świadomi, bo przecież są takimi małymi istotkami, ale kiedy tak obserwowałam ich na plaży, patrzyłam, jak razem się bawią, jak razem maszerują przy zachodzie słońca... Obserwowałam to, jaka piękna więź ich łączy po prostu moje serce miękło... Zawsze śmiejemy się z Mamą Gabrysia, że to już miłość na całe życie, że kiedyś im to wszystko pokażemy i będzie to miłość rodem z filmu.. Wiadomo jednak, że do tego wszystkiego podchodzimy z dystansem i przymrużeniem oka, bo nasze dzieci same wybiorą sobie partnerów i poukładają życie.. My możemy je tylko wspierać i być obok zawsze wtedy, kiedy tego potrzebują.

Myślę, że w byciu rodzicem chodzi właśnie o to aby być obok, aby obserwować, pokazywać, uczyć i dawać miłość.. ale chodzi jeszcze o to aby mieć czas, czas na poznawanie, czas dla siebie nawzajem, bo nic tak nie cieszy moich córek, jak czas, który spędzamy razem.

Szum morza, wiatr, piasek... to wszystko niesamowicie uspokaja.. i tak uspokaja mnie ten film. Teraz w tym szale, kiedy go oglądam po prostu przez chwilę odpoczywam...

Pora teraz przygotować się do jesieni i zrobić wszystko aby była tak przyjemna, jak lato...

I jeszcze słowo o naszych wakacyjnych wyborach.. Nie jestem modowym ekspertem, ale mamy z tego lata dwie perełki, które na pewno poczekają w szafce na Idkę...

Pierwsza z nich to sukienka od misimi - jest cudna! Bawełna najwyższej jakości, zwiewna, niesamowicie dziewczęca i wygodna, zdecydowanie nasz nr 1 w sukienkach na lato!

Bikini louise misha - zakochałam się od pierwszego wejrzenia! Po prostu uwielbiam w nim Mileczkę, jest dopracowany do perfekcji, taki świeży i lekki, z przewiewnego materiału.. jest po prostu wyjątkowy i z niecierpliwością czekam na kolejne lato, aby znowu zobaczyć moją myszkę w tym stroju.